ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ : ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΑΛΗΣ

του Λεωνίδα Καρίγιαννη 

            Παρά την τεράστια τρομοκράτηση πριν το δημοψήφισμα από ένα οργανωμένο μαύρο μέτωπο για να κάμψει τον Ελληνικό λαό και να τον αναγκάσει  να ψηφίσει ΝΑΙ,   η απάντηση της ελληνικής κοινωνίας    ήταν ισάξια της επίθεσης. Οι εργαζόμενοι και το σύνολο του λαού   αντί να φοβηθούν και να υποταχθούν, έδωσαν μια τεράστια νίκη   στην Κυβέρνηση,  με ένα ποσοστό 61,3%, κάτι που κανείς δεν μπορούσε να το φανταστεί.

            ΓΙΑΤΙ Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΝΑΙ

           

            Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης σήμερα λειτουργούν  οι νόμοι της καπιταλιστικής  παρακμής. Η Ευρωπαϊκή αστική τάξη έχει φέρει την κοινωνία σε πολλές χώρες στη συνολική χρεοκοπία και στις πιο πλούσιες οικονομίες τις βόρειας Ευρώπης η ψαλίδα ανάμεσα στους φτωχούς και πλούσιους συνεχίζει να ανοίγει.  Δεν  είναι  ικανή να  εξασφαλίσει σε μεγάλη μερίδα εργαζόμενους  ούτε δουλειά, ούτε στέγη, ούτε υγεία, ούτε  παιδεία.  Δεν έχει  διάθεση να δώσει ακόμα και μικρές παροχές ελεημοσύνες. Ίσα  ίσα που  έχει περάσει  σε μια μεγάλη επίθεση ενάντια στους  ευρωπαίους εργαζόμενους  σε όλες τις χώρες, προσπαθώντας να πάρει πίσω όλες τις κοινωνικές παροχές.  Η αστική τάξη στην Ευρώπη, για να μπορέσει να σταματήσει την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους της έχει μπει σε μια εποχή πολιτικών και οικονομικών  αντιμεταρρυθμίσεων με στόχο την απαξίωση της εργασίας.

            Η προσπάθειά  τους να χτυπήσουν τις κοινωνικές παροχές και να μειώσουν δραστικά μισθούς και συντάξεις, δεν αφορά  τις προσωπικές  ιδιοτροπίες της Μέρκελ, του Σόϊμπλε ή του Ολάντ, αλλά  την ανάγκη των μεγάλων  επιχειρήσεων και των πολυεθνικών να αυξήσουν  το κέρδος τους σε μια περίοδο αποσύνθεσης του συστήματός τους.

            Αυτό είναι το πιο σημαντικό γεγονός που πρέπει να κατανοήσει κάθε εργαζόμενος, αν  δεν θέλει να τον ξεγελούν  προσπαθώντας  να προσδώσουν στην επίθεση προσωπικά χαρακτηριστικά ή ατομικές ιδιοτροπίες του κάθε  ευρωπαίου  και Έλληνα πολιτικού παράγοντα. 

Αυτός είναι και ο λόγος που τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα  φύση μεταρρυθμιστικά κόμματα ταυτίζονται με τα πιο σκληρά κομμάτια της αστικής τάξης,  αποσυντίθενται και χάνουν τις δυνάμεις τους το ένα ύστερα από το άλλο σε όλη την Ευρώπη. Πρέπει να κατανοήσουμε  ότι η παρακμή της σοσιαλδημοκρατίας έχει τις ρίζες  της στην  παρακμή του ίδιου του καπιταλισμού. 

Μετα την συντηριτικοποίηση της σοσιαλδημοκρατίας ,το  κενό πολιτικής  εκπροσώπησης των εργαζόμενων  σε διάφορες χώρες  όπως η Ελλάδα  προσπάθησαν να το  καλύψουν οι   εργαζόμενοι  είτε με την γιγάντωση μικρών  Αριστερών  κομμάτων ,είτε με την δημιουργία νέων  κομμάτων  (Ισπανία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Δανία κλ.π.)  Το γεγονός ότι ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς  στην Ελλάδα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα  μετά την αποσύνθεση του  ΠΑΣΟΚ,   γιγαντώθηκε  και έφτασε να γίνει Κυβέρνηση δεν αρέσει καθόλου στην Ευρωπαϊκή αστική τάξη.    Πόσο μάλλον  που παρά το γεγονός των  διαρκών υποχωρήσεών της ηγεσίας του αποτελεί σημείο αναφοράς και έχει δημιουργήσει την απαρχή ενός μεγάλου κινήματος στην Ευρώπη. Η αστική τάξη δεν θέλει με τίποτα να αμφισβητηθούν οι σκληρές πολιτικές λιτότητας που έχει επιβάλλει και για αυτό ο στόχος της δεν είναι κανένας άλλος παρά η πτώση από την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τίποτα λιγότερο.  Για αυτό δημιούργησε την τεράστια καμπάνια  ενάντια στην Ελληνική  Κυβέρνηση, για αυτό την έφτασε στο σημείο της απόλυτης οικονομικής και πολιτικής  ασφυξίας. 

ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Από την στιγμή που η αστική τάξη δεν μπορεί να εξασφαλίσει στους  εργαζόμενους τα απαραίτητα για την ζωή τους  είναι αναγκασμένη να παραμερίσει κάθε δημοκρατική επίφαση  και να στηριχτεί στην υπονόμευση, στην προπαγάνδα και την καταστολή για να μπορέσει να πνίξει τις πολιτικές ελευθερίες την στιγμή που αποδεικνύεται  ανίκανη  να  διευθύνει  και να  επιβάλλεται με την βοήθεια ενός υποτιθέμενου δημοκρατικού κράτους. Για αυτό λοιπόν το τελευταίο διάστημα είδαμε  ότι η Ευρωπαϊκή και η Ελληνική αστική τάξη παραμέρισαν κάθε δημοκρατική επίφαση και προσπάθησαν με κάθε τρόπο να ρίξουν  την δημοκρατική εκλεγμένη  Ελληνική Κυβέρνηση. Όλο το οπλοστάσιο της Αστικής τάξης βγήκε στην επιφάνεια.    Ιερείς, πρώην Βασιλιάδες, εφοπλιστές, βιομήχανοι  με όλο το συνταξιοδοτημένο πολιτικό τους προσωπικό, δημοσιογράφοι πληρωμένοι  κονδυλοφόροι και ένας στρατός από δικηγόρους, υποτιθέμενους αναλυτές, διανοούμενους, γραφειοκράτες  συνδικαλιστές,  μια τεράστια μηχανή  «καθώς πρέπει» εκπροσώπων της ιλουστρασιόν  κοινωνίας, προσπάθησαν να τρομοκρατήσουν τον Ελληνικό λαό και να τον αναγκάσουν να ψηφίσει το ΝΑΙ.  Και παρά την τεράστια αυτή τρομοκράτηση  το μονό που κατάφεραν   ήταν να στρέψουν της συντριπτική πλειοψηφία  της Ελληνικής κοινωνίας και των εργαζόμενων εναντίον τους. Ό,τι και αν έκαναν γύρισε σαν μπούμερανγκ εναντίον τους . Η λάσπη  τα ψέματα και η βρωμιά, πείσμωναν  τον ανυπότακτο ελληνικό λαό  και το μίσος και η αγανάκτηση βγήκαν στην κάλπη .

           

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΓΥΡΙΣΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ

Παρά την τεράστια επίθεση, την οικονομική ασφυξία, τις ουρές στα ΑΤΜ, το κενό και την αβεβαιότητα, οι εργαζόμενοι βλέποντας μπροστά τους όλο αυτό το μαύρο μέτωπο,   δεν ξέχασαν τι αντιπροσώπευε ο καθένας από αυτούς τα περασμένα χρόνια, όταν η ανεργία εκτινασσόταν στον 1,5 εκ., όταν έκλειναν 300.000 μικροεπιχειρήσεις, όταν νέα παιδιά πέθαιναν από μαγκάλια επειδή δεν είχαν να ζεσταθούν με την τεράστια αύξηση της τιμής του πετρελαίου, όταν μειωνόταν το εισόδημά των εργαζόμενων πάνω από το 30 % και κοβόταν ο 13^ος και ο 14^ος μισθός,  δεν ξεχνούσαν τις 8.000 αυτοκτονίες, τα παιδιά που λιποθυμούσαν από πείνα στα σχολεία,  τους ανθρώπους  που ζούσαν από τα συσσίτια αφού είχε καταστραφεί η ζωή τους, τις οικογένειες που  ζούσαν από τις  πενιχρές συντάξεις των παππούδων και των γιαγιάδων, την διάλυση της παιδείας την έλλειψη ακόμα και σε γάζες στα νοσοκομεία, την απελπισία, την κατάθλιψη και την συντριβή. Ο Ελληνικός λαός δεν είχε κοντή μνήμη 5 μηνών μπροστά του βγήκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια , και παρά τα λάθη τις ανακολουθίες και την υποχωρητικότητα της Κυβέρνησης έδωσε  ένα τεράστιο ΟΧΙ σε όλους αυτούς που τον  τρομοκρατούσαν και προσπαθούσαν να τον πνίξουν.

ΤΑΞΙΚΗ ΨΗΦΟΣ

           

Η ψήφος ανά  περιοχή στο δημοψήφισμα έδειξε με έναν πολύ καθαρό τρόπο ποιος υποστήριξε και τι.  Οι εργαζόμενοι και τα φτωχά στρώματα της κοινωνίας, στην συντριπτική τους πλειοψηφία υποστήριξαν το ΟΧΙ. Ήταν αυτοί  που  έχουν υποστεί όλη την  βαρβαρότητα της μνημονιακής πολιτικής των προηγούμενων Κυβερνήσεων.  Εν αντιθέση με την αστική τάξη που  και πρωτοστατούσε  στην καμπάνια  υπέρ  του ΝΑΙ και  απειλούσε  και εκβίαζε τους εργαζόμενους να ψηφίσουν το ΝΑΙ και στο τέλος ψήφισε ΝΑΙ.  Ενδεικτικά τα αποτελέσματα σε  μερικές  περιοχές    :

ΟΧΙ	ΝΑΙ
Ασπρόπυργος : 79,20%,	Εκάλη  : 84,62%
Φυλή: 77,22%,	Διόνυσος : 69,78%
Αχαρνές : 75,25%,	Βουλιαγμένη: 66,27%
Πέραμα : 76,64%,	Κηφισιά : 64,59%
Κερατσίνι - Δραπετσώνα :  72,84%,	Δροσιά : 65,42%
Νίκαια -Αγ. Ιωάννης Ρέντη :  72,61 %	Βούλα : 63,88%.
Αγία Βαρβάρα : 72,75%,
Ελευσίνα : 71, 88%,
Λαυρεωτική : 71,81%
Ταύρος : 71,28,
Αιγάλεω : 70,68%
Περιστέρι : 70,31%.

 

Η ψήφος στις  εργατογειτονιές ήρθε να σφραγίσει  την  υποστήριξη των εργαζόμενων στην Κυβέρνηση. Ταυτόχρονα ήταν μια απάντηση στο  εργοδοτικό όργιο τρομοκρατίας της τελευταίας  εβδομάδας.  Πάρα πολλοί εργοδότες   προσπάθησαν να εκβιάσουν τους εργαζόμενους να ψηφίσουν ΝΑΙ. Χιλιάδες απολύσεις, διαθεσιμότητες, αναγκαστικές άδειες  κλπ δοθήκαν την τελευταία εβδομάδα για να εκβιάσουν την ψήφο των εργαζόμενων περνώντας ένα κλίμα φόβου. Οι εργαζόμενοι με την ψήφο τους  έδειξαν στους εργοδότες τους  ότι δεν τους φοβούνται.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

           

Θέλουμε να επισημάνουμε ότι αυτή την νίκη δεν την δικαιούνται όλοι όσοι προσπαθούν αυτή την στιγμή να την υιοθετήσουν και να την σφετεριστούν. Πολλά από τα στελέχη της πρώτης γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ απουσίαζαν από την μάχη της προηγούμενης εβδομάδας, είχαν κρυφτεί (Παπαδημούλης κλπ)

Άλλοι διανοούμενοι, οικονομολόγοι κλπ (Τσουκαλάς, Ρομπόλης, Βεργόπουλος, Μελλάς κλπ)  παρακαλούσαν να μην γίνει το δημοψήφισμα γιατί δεν είχαν  καμία εμπιστοσύνη στον Ελληνικό λαό, ήταν ευάλωτοι (για να μην πούμε τίποτα χειρότερο) στις πιέσεις της αστικής τάξης. Την νίκη την έδωσε το συσσωρευμένο  μίσος και η αγανάκτηση που είχε  ο Ελληνικός λαός στο παλιό πολιτικό προσωπικό και στο σύστημα διαπλοκής όπως επίσης και στο Διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Ο Ελληνικός λαός «σήκωσε» ένα μέρος  της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη  Τσίπρα  και τους έδωσε την δύναμη να αντιμετωπίσουν την τεράστια επίθεση την ώρα που οι άλλοι κρυβόντουσαν. Αν θέλουμε να δώσουμε σειρά σε αυτούς που έδωσαν την νίκη στο ΟΧΙ  :  1) ο Ελληνικός λαός 2 ) μια μικρή ομάδα στελεχών με την ηγεσία  του Αλέξη Τσίπρα, καθώς επίσης χιλιάδες ανώνυμα μέλη  και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ, 3) ένα μεγάλο   κίνημα αλληλεγγύης από Συνδικάτα, κόμματα της Αριστεράς, αριστερές σοσιαλδημοκρατικές  ομάδες, απλούς εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο. 

Όλοι  αυτοί ήταν που έδωσαν την νίκη.

Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΟΧΙ

ΤΟΜΗ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

            Αν προσέξουμε και αναλύσουμε την στάση του Ελληνικού λαού, θα διαπιστώσουμε  ότι η μάχη και η ψήφος στο ΟΧΙ ήταν μια τομή στην συνείδηση και στην  συμπεριφορά της Ελληνικής  κοινωνίας. Το σύνολο της Ελληνικής κοινωνίας  ήξερε ότι μια ψήφος στο ΟΧΙ με βάση όλα αυτά που του έλεγαν οι «τρομοκράτες» Ευρωπαίοι και Έλληνες υποστηρικτές του ΝΑΙ, θα σήμαινε ένα άλμα στο κενό, δηλαδή  κλειστές τράπεζες, έλλειψη χρημάτων, κλείσιμο επιχειρήσεων,  μαζικές απολύσεις κ.λ.π., την ίδια ώρα που του πρόσφεραν την «σιγουριά» του ΝΑΙ λέγοντας του βεβαίως ότι θα χτυπηθούν τα δικαιώματά του αλλά δεν θα τα χάσει όλα. Παρόλα αυτά ο Ελληνικός λαός προτίμησε με την ψήφο στο ΟΧΙ  το άλμα στο κενό παρά την «σιγουριά»  του ΝΑΙ.   Αυτό  είναι ένα επαναστατικό άλμα στην συνείδηση και στην συμπεριφορά της Ελληνικής κοινωνίας  που μπορεί  όμως να εξηγηθεί. Ο καταστραμμένος μαγαζάτορας, ο υπό απειλή απόλυσης εργαζόμενος και οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι μπήκαν με ένα θορυβώδη τρόπο στο ιστορικό γίγνεσθαι λέγοντας στην αστική τάξη  «ΩΣ ΕΔΩ», δεν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε αξιοπρέπεια και ζωή, δεν ανεχόμαστε άλλο το παλιό εκφυλισμένο σύστημα διαπλοκής. Η Ελληνική κοινωνία  μπαίνει στο προσκήνιο της ιστορίας  μετά από μια μεγάλη περίοδο ηττών, χτυπημάτων και υποχωρήσεων, βάζοντας την δικιά της σφραγίδα.  Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι συμμετείχαν στις συγκεντρώσεις σε δεκάδες πόλεις της Ελλάδας και στις κινητοποιήσεις για το ΟΧΙ.    Αυτό σημαίνει ότι για χιλιάδες νέους διαμορφώνεται μια ριζοσπαστικοποίηση στην συνείδησή τους με πορεία προς την Αριστερά, σε δύσκολες συνθήκες πολιτικοποιούνται   με ένα γρήγορο τρόπο, φορτωμένοι ταυτόχρονα  με ένα μεγάλο μένος ενάντια στον καπιταλισμό και αυτό είναι  το πιο σημαντικό γεγονός αυτού του δημοψηφίσματος.  

ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Όλοι οι ανόητοι,  οι κοντόφθαλμοι  υποτιθέμενοι αναλυτές προσπαθούσαν να  δώσουν ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο των φασιστών στην εκλογική νίκη. Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε είναι ότι οι Νεοναζί της Χρυσής Αυγής ήταν απόντες από αυτή την μάχη. Αντίθετα επειδή μισούν καθετί Αριστερό,  στο παρασκήνιο έδιναν κατεύθυνση να ψηφίσουν ή άκυρο ή ΝΑΙ. Βεβαίως σαν ψεύτες και υποκριτές που είναι  έσπευσαν μετά την νίκη να πάρουν  μερίδιό της, μόνο και μόνο επειδή κάποια στιγμή δήλωσαν  ότι θα ψηφίσουν ΟΧΙ.  Όμως στο σύνολο του κινήματος  δεν τους είχε σε καμία του εκδήλωση. Και για αυτό  η προσπάθεια κάποιων να βάλουν στο κάδρο του αγώνα  την Χρυσή Αυγή   μόνο  αθώα  και δικαιολογημένη δεν είναι και το  μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν  να τον αμαυρώσουν.

ΚΚΕ ΚΑΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Η ηγεσία του ΚΚΕ  με το πρόσχημα της ενδεχόμενης  προδοσίας του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα μια φορά βρέθηκε απέναντι στους εργαζόμενους. Πάρα πολλές φορές σε τηλεοπτικά πάνελ, παρά τις προσπάθειες  διαχωρισμού της, γινόταν  ένα με το μαύρο μέτωπο, με πιο χαρακτηριστική   περίπτωση την  συμπεριφορά  της Καννελη και την τηλεοπτική της συνεργασία με τον Βορίδη.   Η  ηγεσία του ΚΚΕ δεν καταλαβαίνει αυτό που καταλαβαίνει ένας απλός εργάτης : ότι  το να ταυτίζει τον  ΣΥΡΙΖΑ  με όλο το αντιδραστικό σκυλολόι είναι εγκληματική. Η ηγεσία του ΚΚΕ ακολουθεί την σταλινική θεωρεία της τρίτης περιόδου,. Όπου στις αρχές της δεκαετίας του 30,όταν ανέβαινε ο φασισμός ταύτιζε τους σοσιαλδημοκράτες με τους φασίστες και δεν έκανε  ενιαίο μέτωπο με τους σοσιαλδημοκράτες εργάτες προτάσσοντας το δικό της  πρόγραμμα, την δικιά της οργάνωση,  τα δικά της συνθήματα  με αποτέλεσμα  οι φασίστες  να τους βρουν διασπασμένους να τσακίσουν  και να δολοφονήσουν και τους σοσιαλδημοκράτες και τους κομμουνιστές εργάτες και πάνω στα  συντρίμμια του εργατικού κινήματος της Γερμανίας να κάνει τον Β΄   Παγκόσμιο  Πόλεμο.

Οι δηλώσεις του Κουτσούμπα και οι κραυγές της Καννέλη  ότι βγήκαν ενισχυμένοι σαν κόμμα από το δημοψήφισμα μόνο αφελείς  μπορούν να πείσουν και ουσιαστικά έβαλαν ακόμα μια φορά ταφόπλακα στην οποιαδήποτε προσπάθεια του Κομμουνιστικού κόμματος να καρπωθεί μια μελλοντική φθορά του ΣΥΡΙΖΑ. Και  όλα αυτά μόνο  και μόνο για να κρατήσουν το γραφειοκρατικό έλεγχο του κόμματος και τον μηχανισμό του, στις ήδη αυξανόμενες διαφωνίες και αντιπαραθέσεις που υπάρχουν στο  εσωτερικό του κόμματος.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ;

            Το δημοψήφισμα ενίσχυσε και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά και την Κυβέρνηση. Τους έδωσε ένα μεγάλο  όπλο για τις  διαπραγματεύσεις.  Τους έδειξε ότι ο Ελληνικός λαός του στηρίζει και είναι κοντά τους . Αλλά πάνω από όλα τους έδειξε ότι ο ελληνικός λαό είναι αποφασισμένος να κάνει και θυσίες στην αντιπαράθεση τους με την Ευρωπαϊκή αστική τάξη. Ελπίζουμε να σταματήσουν  οι παλινωδίες και οι διαρκείς υποχωρήσεις στις πιέσεις της άρχουσας τάξης.  Όμως οι πρώτες αντιδράσεις  μας έδειξαν  ότι ενδεχόμενα να ελήφθησαν λάθος τα μηνύματα του δημοψηφίσματος. Η Αναγκαστική παραίτηση  του Βαρουφάκη και οι δηλώσεις για την ανάγκη εθνικής ομοψυχίας έδειξε ότι ενδεχομένως δεν βγήκαν σοβαρά συμπεράσματα και από την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα και από  το συντριπτικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος λέει στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ «προχωρήστε, συγκρουστείτε» με το σύστημα της διαπλοκής με την παρασιτική αστική τάξη και το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν λέει «συνεργαστείτε» με το παλιό,  «ανεχτείτε» παρεμβάσεις, «κόψτε» το πρόγραμμα σας, «υποταχθείτε» στο Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο και για αυτό ο συμβολισμός    της παραίτησης του Βαρουφάκη και η συνάντηση με τους αρχηγούς των κομμάτων της διαπλοκής,  δεν εκπέμπει την σιγουριά ότι η ηγεσία πήρε το μήνυμα των εκλογών. Άμεσα πρέπει να προχωρήσει σε :

  1) Να πιέσει για παραίτηση τον Στουρνάρα και να κοινωνικοποιήσει τις τράπεζες για να ελέγχει την ροή του χρήματος και για να έχει πρόσβαση σε πληροφορίες  για το ποιοι μεγαλοεπιχειρηματίες έχουν πάρει τα δάνεια και δεν τα πληρώνουν  και ποιοι έκαναν εξαγωγή κεφαλαίου τα τελευταία χρόνια για να ελεγχθούν όλοι όσα παράνομα   διαφεύγουν.

2) Να απαιτηθούν τώρα να πληρώσουν όλες τις υποχρεώσεις τα συστημικά κανάλια  και ταυτόχρονα να  ζητήσουμε  έλεγχο αδειών για τις συχνότητες που εκπέμπουν.  Τώρα όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις πρέπει να πάει με καινούργιες προτάσεις οι οποίες θα έχουν ένα σαφή προσανατολισμό, την ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ. Δηλαδή οι έχοντας και κατεχοντες του πλούτου, αυτοί που φοροδιαφεύγουν, αυτοί που έκαναν τεράστια διαφυγή κεφαλαίων στ φορολογικούς παραδείσους όλα αυτά τα χρόνια. Δηλαδή η  Ελληνική Αστική Τάξη. έΤσι λοιπόν τα οικονομικά μετρα που μπορούν  φέρουν έσοδα και πρέπει να προταθούν  στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να είναι  :       

1)   Από την έκτακτη φορολογία στο μεγάλο κεφάλαιο  στις πολυεθνικές και στις επιχειρήσεις με υψηλό κέρδος

2)     Από την δραστική μείωση των πολεμικών δαπανών. Με δεδομένο ότι το 30% των αμυντικών δαπανών (ισοδυναμούν με 1 δις περίπου) αφορά νέες παραγγελίες εξοπλισμών θα μπορούσαν αυτές να καταργηθούν με την εγγύηση της ΕΕ για την αμυντική κάλυψη της χώρας για όσο διάστημα  βρισκόμαστε σε πρόγραμμα προσαρμογής.

3) Από την σύλληψη των παράνομων κερδών  λαθρεμπορίου,  καυσίμων και τσιγάρων που υπολογίζονται ετησίως σε 1,7 δις.

4) Από  την πάταξη της διαφθοράς  που με δεδομένο ότι οι μίζες εκτιμώνται μεταξύ 10% (Παπανδρόπουλος) και 30% (Τούντας) είναι λογικό να αναμένονται σοβαρές οικονομίες.  Το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας εκτιμά πως η διαφθορά κοστίζει 14 δις ετησίως στην Ελλάδα (βλ προμήθειες νοσοκομείων, τοπικής αυτοδιοίκησης, εξοπλιστικών δαπανών, υπερτιμολογήσεις μεγάλων έργων κλπ). Σχετικά μέσα καταπολέμησης της έχουν προταθεί επανειλημμένα κι είναι απολύτως εφικτά και εφαρμόσιμα (πχ καθιέρωση εσωτερικών ελέγχων σε δημόσιους οργανισμούς, επιβολή ανάρτησης ‘πόθεν έσχες’ στο διαδίκτυο δημοσίων υπαλλήλων κι στελεχών τοπικής αυτοδιοίκησης, υιοθέτηση διπλογραφικού λογιστικού συστήματος στην οικονομική διαχείριση, εκτεταμένη χρήση ηλεκτρονικών συναλλαγών, κατάσχεση περιουσιών σε παραβάτες   ανάπτυξη μορφών κοινωνικού και εργατικού έλεγχου κλπ).

  5) Στα  παραπάνω ζητήματα  εναλλακτικής οικονομικής πολιτικής εξυγίανσης , ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προσθέσει την υλοποίηση κρίσιμων μεταρρυθμίσεων στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης και των δομών της οικονομίας προκειμένου να φορολογηθούν τα 45 δις της παραοικονομίας (25% του συνολικού ΑΕΠ) και να συλληφθούν ετησίως διαφεύγοντες φόροι 11,3 δις (με συντελεστή 25%) μέσα στην τετραετία της νέας διακυβέρνησης, με στόχο το πρώτο έτος σύλληψη φοροδιαφυγής 2,8 δις περίπου.

6) Ανεργία και χρέος είναι τα δύο σημαντικότερα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και η λύση βρίσκεται στην ανάπτυξη. Αλλά σε μία ανάπτυξη στην οποία αδυνατούν οι ιδιωτικές επενδύσεις να πρωτοστατήσουν (ελλείψει υψηλής κερδοφορίας και ζήτησης για τα προϊόντα τους) ενώ το κράτος χωλαίνει εξαιτίας της μεγάλης υπερχρέωσης του. Γι’ αυτό η λύση πρέπει να είναι διττή : από τη μία κούρεμα κι αναδιάρθρωση χρέους (το 25% του οποίου ή 76 δις οφείλεται σε δαπάνες ξεπερασμένων κι άχρηστων εν πολλοίς πολεμικών εξοπλισμών) κι από την άλλη δημόσιες επενδύσεις που σε συνδυασμό με τον κοινωνικό τομέα της οικονομίας να δημιουργήσουν επαρκή ζήτηση. 
 Οι δημόσιες επενδύσεις πρέπει να εξαιρεθούν από τον υπολογισμό του πρωτογενούς πλεονάσματος αλλά πρέπει μαζικά να στραφούν στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας ώστε η νέα απασχόληση που θα δημιουργηθεί να τονώσει την αναγκαία ζήτηση για την προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων.

7) Για τον σκοπό αυτό είναι βεβαίως απαραίτητη η απαρέγκλιτη τήρηση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης όσον αφορά τη δημιουργία εντός διετίας 300.000 νέων θέσεων εργασίας συνολικού κόστους 5 δις (3 δις τον πρώτο χρόνο). Ωστόσο, εάν θέλουμε πραγματικά να δώσουμε μία μεγάλη ώθηση στην απασχόληση και στην ανάπτυξη κρίνουμε απαραίτητη τη μείωση του εβδομαδιαίου εργάσιμου χρόνου σε 35 ώρες, χωρίς μειώσεις απολαβών, που είναι ικανή να αυξήσει την απασχόληση κατά 10% περίπου, δηλαδή να προσθέσει άλλες 350.000 θέσεις εργασίας μέσα σε 1-2 χρόνια (αναλόγως του εάν η μείωση θα γίνει μονομιάς ή σταδιακά). Μάλιστα, αν η μείωση του εβδομαδιαίου εργάσιμου χρόνου γινόταν συγχρόνως πανευρωπαϊκά, το ευνοϊκό αποτέλεσμα σε απασχόληση κι ανάπτυξη θα ήταν πολλαπλάσιο.
Σε κάθε περίπτωση, με 650.000 νέες θέσεις εργασίας μέχρι τις αρχές του 2017 το ποσοστό ανεργίας θα πέσει στο 13-14% ενώ οι ρυθμοί ανάπτυξης θα φθάσουν το 2-3% προσθέτοντας 25 δις στο ΑΕΠ στην 5ετία και 6 δις στα φορολογικά έσοδα, ώστε και οι απαιτούμενοι δημοσιονομικοί περιορισμοί να εξυπηρετηθούν και η κοινωνικοπολιτική κατάσταση στη χώρα να εξομαλυνθεί.

Με  βάση τα  παραπάνω, θα μπορούσε να καταρτιστεί ο παρακάτω πίνακας ισοδύναμων μέτρων.

 Πίνακας ισοδυνάμων μέτρων

Πηγές δημοσίων εσόδων	Ετήσια αξία φορολογικών εσόδων
Πάταξη διαφθοράς	14 δις (3 δις α’ χρόνος)
Φοροδιαφυγή	11 δις (α’ χρόνος 2,8 δις)
Σύλληψη κερδών λαθρεμπορίου	1,7 δις
Ανάπτυξη χάρις στη δημιουργία 650.000 θέσεων εργασίας από μαζικές επενδύσεις και μείωση εργάσιμου χρόνου	1,2 δις
Μείωση εξοπλιστικών δαπανών κατά 30%	1,0 δις
Εξαίρεση δημοσίων επενδύσεων από πρωτογενές αποτέλεσμα	6,4 δις
Σύνολο εξοικονόμησης α’ έτους	16,1 δις (ή 9,7 δις χωρίς τις δημόσιες επενδύσεις)

 Αυτά πρέπει να είναι τα μέτρα που θα προτείνει η Κυβέρνηση  και ταυτόχρονα  πρέπει να περάσει στην εφαρμογή τους, δείχνοντας το που προσανατολίζεται  για να μαζέψει  χρήματα που είναι απαραίτητα για να τροφοδοτήσει την υλοποίηση του προγράμματός της.   

Με το παραπάνω πρόγραμμα η Κυβέρνηση  αναπροσανατολίζει ταξικά  τα έσοδα ρίχνοντας το βάρος στους πλούσιους και όχι στους φτωχούς όπως γινόταν μέχρι τώρα απο τις κυβερνήσεις  Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ.  

Παράλληλα πρέπει να καλέσει Έλληνες και Ευρωπαίους εργαζόμενους σε ένα κοινό διεκδικητικό πρόγραμμα που θα είναι το παρακάτω :

1. Το ζήτημα του λογιστικού και του κοινωνικού ελέγχου τους χρέους όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στις υπόλοιπες χώρες κυρίως του ευρωπαϊκού νότου. Με αυτό τον τρόπο θα στοιχειοθετηθεί το ότι το χρέος αυτό ήταν αποτέλεσμα μιας ληστρικής σχέσης και μιας διασπάθισης δημόσιου χρήματος από παρελθούσες κυβερνήσεις. 

2. Πρέπει να διεκδικηθούν και να απαιτηθούν ευρωπαϊκές και κοινωνικές διαδικασίες για να πάψουν να φοροδιαφεύγουν οι πολυεθνικές εταιρείες μέσω διαφόρων δρόμων φοροδιαφυγής (υπολογίζεται ότι οι πολυεθνικές εταιρείες έχουν φοροδιαφυγή που προσεγγίζει το 1 τρις ευρώ στα πλαίσια της Ε.Ε.). Την ίδια ώρα που το διευθυντήριο της Ε.Ε. ‘λιώνει’ τους εργαζόμενους με τις πολιτικές λιτότητας, επιτρέπει και διευκολύνει τις πολυεθνικές να φοροδιαφεύγουν.

3. Να κοινωνικοποιηθούν όλες οι συστημικές τράπεζες -χωρίς αποζημίωση αφού η ανακεφαλαιοποίηση τους έγινε με δανεικά που τα επωμίστηκε ο ελληνικός λαός- για να σταματήσει η υπονόμευση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και να αποτελέσουν τη βάση για την κοινωνική πολιτική που θέλει να ασκήσει η κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, πρέπει να γίνει έλεγχος σε βάθος και να ζητηθούν ευθύνες από όλες τις παρελθούσες διοικήσεις για τη διασπάθιση του χρήματος των τραπεζών, για τα επιχειρηματικά δάνεια τα οποία δεν έγιναν επενδύσεις, φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό και δεν επιστράφηκαν ποτέ και με ταυτόχρονο έλεγχο όλων των χρημάτων που δόθηκαν από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Την κοινωνικοποίηση των βασικών τραπεζών σε κάθε χώρα θα πρέπει να διεκδικήσουν από κοινού και οι άλλοι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι. Πρέπει στην Ελλάδα να τεθεί θέμα αλλαγής του κεντρικού τραπεζίτη. Ο Γιάννης Στουρνάρας να αναγκαστεί σε παραίτηση, ιδιαίτερα μετά τις διαρκείς αρνήσεις του να δώσει στοιχεία που του ζητήθηκαν στη Βουλή και από την κυβέρνηση. 

4.  Απέναντι στις πολιτικές λιτότητας οι Έλληνες και ευρωπαίοι εργαζόμενοι πρέπει να παλέψουν α) για την πάταξη της φοροδιαφυγής, β) την αύξηση της φορολογίας στο μεγάλο κεφάλαιο και στις πολυεθνικές και στην φορολόγηση αυτών με βάση το φορολογικό δίκαιο της κάθε χώρας (καταργώντας δηλαδή τις διάφορες δυνατότητες φοροαποφυγής) γ) την  αύξηση των δαπανών για τις κοινωνικές ανάγκες (υγεία, παιδεία, έργα υποδομής, έρευνα, απασχόληση, στέγη). Όσον αφορά την Ελλάδα, αύξηση της φορολογίας για τις μεγάλες επιχειρήσεις, ιδιαίτερα τις πολυεθνικές, με παράλληλη δημιουργία διαδικασιών δημόσιου και κοινωνικού ελέγχου με στόχο την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν και παράλληλα να επιστραφούν τα χρήματα τα οποία δόθηκαν ως δάνεια, επιχορηγήσεις, χρηματοδοτήσεις κλπ και τα οποία ποτέ δεν έγιναν επενδύσεις και απασχόληση. Διαδικασίες ελέγχου της διαφθοράς μέσα από τη δημιουργία ενός ενιαίου κέντρου πληροφορικής για τους διαγωνισμούς που αφορούν δημόσια έργα, προμήθειες, εξοπλισμούς κλπ.

5.  Δημιουργία ενιαίων φορέων κατά κλάδο παραγωγής και κοινωνικοποίηση όσων επιχειρήσεων έχουν πάρει δάνεια ή επιχορηγήσεις τα οποία ποτέ δεν έγιναν επενδύσεις και απασχόληση αλλά φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό.

6. Να σταματήσει κάθε είδους ιδιωτικοποίηση που αφορά στρατηγικούς τομείς της οικονομίας (ενέργεια, επικοινωνίες, δίκτυα κλπ) καθώς επίσης και επιχειρήσεις οι οποίες ελέγχουν κοινωνικά αγαθά (ύδρευση, κλπ).

7.  Να εφαρμοστεί το σύνολο του προγράμματος της Θεσσαλονίκης το οποίο έχει  προνοιακό χαρακτήρα. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για την ελληνική κοινωνία και τους έλληνες εργαζόμενους.  

Οι παραπάνω άξονες μεταρρυθμίσεων μπορούν και πρέπει να συμπληρωθούν και με άλλα μεταβατικά αιτήματα που θα λειτουργούν στην κατεύθυνση ενοποίησης του εργατικού κινήματος πανευρωπαϊκά με στόχο τον εκδημοκρατισμό και τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Ευρώπης. Γιατί σε περίοδο γενικευμένης κρίσης ακόμη κι οι αστικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις δεν γίνονται ανεκτές από τον καπιταλισμό. Και γιατί όπως η ιστορική εμπειρία κατέδειξε, η οικοδόμηση του σοσιαλισμού δεν μπορεί να συντελεστεί στα πλαίσια μιας μόνον χώρας από τη στιγμή που ο καπιταλισμός διεθνοποίησε τις παραγωγικές δυνάμεις υπερβαίνοντας τα εθνικά σύνορα.

Αυτή η μεγάλη νίκη ανοίγει νέους δρόμους για τους Έλληνες  εργαζόμενους. Τίποτα πια δεν είναι το ίδιο.

ΚΑΡΙΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ